బస్సు కనిపించేది కాదు మా ఊర్లో రోడ్లపైన. చిన్నప్పుడు ఎవరైన అంబాసిడర్ కార్లో మా ఊరి ఎర్రమట్టి రోడ్లపైన
దుమ్ములేపుకుంటు వెళ్తుంటే వింతగా చుసేవాల్లం. ఇప్పుడో ఎర్రమట్టి రోడ్ల స్థానే నల్లగా అద్దం లా మెరిసే పేద్ద రోడ్లు
కనిపిస్తున్నయ్. రోడ్ల మధ్య పూల చెట్లు రంగురంగుల మెరిసే లైట్లు అబ్బో అవన్ని చూస్తుంటే చిన్నప్పుడెప్పుడో
చదువుకొన్న "అశోకుడు రోడ్ల కిరువైపున చెట్లు నాటించెను" గుర్తుకొస్తుంది.కార్లు మోటార్ సైకిల్లు ఒకటేమిటి అన్ని
రయ్ రయ్ మని దూసుకు వెళ్తున్నాయ్. వాటి వేగానికి అంతు లేదు వాటి సంఖ్య కు అంచనా లేదు. ప్రతి ఒక్కరు
విశ్రాంతి లేకుండా పయనిస్తున్నారు.
"ఏమయ్యా ముసలాయనా చావడానికి నా కారే దొరికిందా, అసలే కొత్త కారు పైగా ఫారిన్
నుండి తెప్పిచ్చా, యూ కంట్రిబ్యూట్" అని ఎవరో పిల్లగాడు అరుస్తుంటే ఒక్కసారిగా ఆలోచనలనుండి బయటకు
వచ్చా. అతను 'ముసలాయనా' అని సంభోదించింది నన్నేనన్న విషయం అర్థమవ్వంగానే, నేను నిజంగానే
ముసలివడినైనానన్న విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. ఔను చాల సంవత్సారాలైంది. సరిగ్గా ఈ కుర్రవాడి వయస్సులో
ఉన్నప్పుడు ఆవేశంలో తప్పు చేసి జైలుకి వెల్లాను. ముప్పై సంవత్సరాల క్రితం ఆ కుర్రవాడికి తప్పు చేస్తే ఏం
జరుగుతుందో తెలియదు. జైలు లోపలికి వెళ్తే ఏది మన దగ్గర నుండి వెళ్ళిపోతుందో అసలే తెలియదు. కాలం ముప్పై
సంవత్సరాలు వెనక్కి వెళితే నేను ఆ కుర్రవాడితో మాట్లాడుదామనుకుంటున్నాను. వాడికి జీవితం ఎంత విలువైందో
చెప్తాను. కానీ కాలం వెనక్కు వెళ్ళదు కదా.
దాదాపు ముప్పై సంవత్సరాలు నేను ఆ జైలు గోడల మధ్యే గడిపాను. ఆ గోడలలో ఏదో
ఉంది. ముందు వాటిని చూసి బాధ పడతాం తరువాత అలువాటుపడతాం ఆ తరువాత వాటి బయటకు రావాలంటే
బయపడతాం. జైల్లో ఉన్నంతకాలం నేనొక ముఖ్య వ్యక్తిని . అక్కడ ఉన్న వాళ్ళందరిలోకి కాస్తో కూస్తో
చదువుకున్నవాడిని. ఎవరైనా ఉత్తరాలు రాయాలనుకున్నా చదవాలనుకున్న నేను కావాలి. నేను పేపర్లో వార్తలు
చదవందే చాలామందికి ఉదయం గడవదు. కాని ఇప్పుడు ప్రపంచం మారిపోయింది. ఈ ప్రపంచానికి నాలాంటి వాళ్ళ
అవసరం లేదు. జైలునుండి బయటకు వచ్చిన వాళ్ళను ఈ ప్రపంచమేమి పూలమాలలు వేసి స్వాగతించదు.
ఈసడించుకుంటుంది అనుమానిస్తుంది అవమానిస్తుంది. ఇక్కడ నాకెవ్వరు స్నేహితులు లేరు. నన్ను బయటికి
పంపించిన తరువాత అధికారులు నాకొక ఉద్యోగం చూపెట్టారు. ఒక పేద్ద మార్కెట్లో గుమస్తాగా. దీన్ని వీళ్ళు హైపర్-
మాల్ అని పిలుస్తారు.ఇక్కడకు వచ్చే వాళ్ళ కార్లు నిలుపుకోవడానికి రెండు అంతస్థులు కేటాయించారంటే ఇది ఎంత
పెద్దదో అర్థం చెసుకోవచ్చు. ఇక్కడి సూపర్-వైసర్ కి నేను నచ్చలేదు ఇక్కడికి వచ్చేవాళ్ళకు నేను నచ్చలేదు.
ఇక్కడే గేటు దగ్గర ఒకడు నిల్చుంటాడు. వచ్చేపొయే వాళ్ళని పలకరించడానికి. వాడు మూడు అడుగుల ఎత్తు
ఉంటాడు. చిన్నపిల్లలకు వాడిని కొట్టడం సరదా పెద్ద వాళ్ళకు వాడితో ఫోటోలు దిగడం సరదా. తనను
చూసినప్పుడల్లా నాకు నవ్వలో ఏడ్వాలో అర్థమవ్వదు.
ప్రతి రోజు అక్కడ నా పని అయిపోయిన తరువాత పక్కనే ఉన్న పార్క్లోకి వచ్చి
కూర్చుంటాను. చాలామంది అక్కడకు వస్తారు సాయంకాలం నడకకు. అందులొ పిల్లలు ఉంటారు యువకులు
ఉంటారు ముసలివాళ్ళు ఉంటారు.కొంతమంది సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకోడానికి వస్తారు కొంతమంది వ్యాయామం
కోసం వస్తారు పిల్లలు ఆడుకోవడానికి వస్తారు. కాని వాళ్ళెవ్వరూ నన్ను పలకరించరు. నేను పలకరించినా నాతో
మాట్లాడే తీరిక వాళ్ళకు లేదు. అయినా కూడా నేను అక్కడికి వెల్లేవాడినంటే అక్కడ కొన్ని పక్షులున్నయ్. వాటికి
నేను రోజూ గింజలు వేస్తాను బహుశా అలువాటు పడ్డాయేమో నా కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటాయి.ఎప్పుడైనా ఒక
రోజు నా రాముడు కనిపిస్తాడేమోనన్న ఆశ. రాముడు నేను జైల్లో పెంచుకున్న కాకి పేరు. కాకికి రాముడు పేరు
పెట్టుకుంటావా అనే మతోన్మాదులు ఇంకా ఉన్నారు ఈలోకంలో తరాలు మారినా ఇవి మాత్రం ఇంకా సజీవంగా నే
ఉన్నాయి.జైలునుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు తనను అక్కడే వదిలేసివచ్చాను ఇక్కడ తనను ఉంచుకోలేమోనని,
తనను తెచ్చుకొని ఉండాల్సింది కనీసం తనన్న నాకు తోడుగా ఉండేవాడు.బహుశా రాముడు ఈసరికి కొత్తవారితో
స్నేహం చేసుకొని ఉంటాడేమో.
రాత్రిళ్ళు నాకు సరిగా నిద్ర పట్టేది కాదు ఎవో పీడకలలు నన్ను వెంబడించేవి.
నేను ఎక్కడినుండో కిందకు పడిపోతున్నట్టు పాతాళంలో ఉన్నట్టూ ఏవేవో కలలు. ఉన్నట్టుండి ఉళిక్కిపడి
లేచేవాడిని. అప్పుడు నేను ఎక్కడున్ననో తెలియడానికి నాకు చాలా సమయం పట్టేది. ఇక ఈ ప్రపంచంలో నేను
ఉండలేను. నాలాంటి వళ్ళు చనిపోయినా ఇక్కడ ఎవ్వరికీ తెలీదు.అసలు నేను కనిపించకపొయినా పోలీసులు
నాకోసం వెతికి సమ్యం వ్రుథా చేసుకోరు.
బహుసా ఇదే నేను రాసే చివరి ఉత్తరం కావచ్చు. అనుకుంటా నేను జైల్లో చనిపోయినా బాగుండేదేమో కనీసం
మీరంతా ఉండేవళ్ళు. నేను ఎవరినైనా బాధపెట్టిఉంటే క్షమించండి.
ఇట్లు,
మీ స్నేహితుడు,
R.No: 32065
